EX EXİSTENCE

Tarih: 14:02, 4/7/2007

Uykuya dalmak kadar dingin her şey.

Belli. Bir fahişe kurban edilmiş, dün geceye, kansız…

Adına şiir atfedilmiş bir insan kadar hafifsin artık.

Doğrul. Bak gökyüzüne.

İnsan hep aşağıdan bakar göğe.

Ama acımaz bu yüzden nedense kendine.

Evet doğrul.

Yürü çimlerin üzerinde ağırlığınca.

Son bir çığlık at, en koyu yeşilinden

Bastığın çimlere vekaleten…

İçinde bir şey kalmayana dek bağır, evet.

Sonra çök dizlerinin üzerine, bitkiiin.

Sür güneşin rengini gözlerine,

Ve otur dalgaların köpüğüne.

Hiç salınmama kaidesiyle.

Ne hissediyorsun?

Hiç…

Hiç değil mi? Hiç…

Sen!

Duvar gibi bir karanlığa mahkum!..

Yerinden sökülmesi pahasına

Bir karanlığı yırtmak tırnaklarınla…

Uzak değil mi sana ?

Oysa durur hep oracıkta.

Bir çantayı düzenlemek kadar rahatlatıcı:

Bir dal olmak!

Çiçeğinin ben de güzel olduğu...